Την ίδια στιγμή, δεν είναι μόνο οι συνθήκες κοινωνικής πίεσης που διαμορφώνονται γύρω από την επιστροφή του πρώην Πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, αλλά και το έδαφος που κερδίζει καθημερινά το ΠΑΣΟΚ, αφού η Χαριλάου Τρικούπη ανακτά λόγω … παρουσίας, προβάδισμα ως αξιωματική αντιπολίτευση στο συλλογικό ασυνείδητο. Ήδη, το πινκ πονκ ανάμεσα στον Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη στην προ ημερήσιας συζήτηση στη Βουλή για το Κράτος Δικαίου «κατέδειξε ένα νέο δίδυμο, στο οποίο μπορεί να μην χωράει στο μέλλον ο Αλέξης Τσίπρας», όπως παρατήρησαν στο «ΘΕΜΑ» έμπειρα στελέχη του χώρου, που διαμηνύουν προς πάσα κατεύθυνση ότι «έχουν εξαντληθεί τα όρια της αναμονής» τους απέναντι στις προθέσεις του άλλοτε ηγέτη τους. «Το ΠΑΣΟΚ με το συνέδριό του ισχυροποιήθηκε περισσότερο και καταξιώνεται στην συνείδηση των πολιτών ως το αντίπαλο δέος. Έτσι, στο τέλος δεν θα έχουμε ζωτικό χώρο» επισήμαναν τα ίδια στελέχη, παρακολουθώντας και την εκλογική εξαέρωση της Αριστεράς, στις πρόσφατες εκλογές της Ουγγαρίας.

Ταυτόχρονα, κορυφαίος παράγοντας της Κουμουνδούρου δεν παραγνωρίζει την συντονισμένη επιχείρηση διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ, το οποίο το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει διάπλατα τις πύλες του σε στελέχη του ευρύτερου χώρου και ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, η Νέα Αριστερά και εμβληματικά πρόσωπα του άλλοτε κραταιού ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ βρέθηκαν «εξορισμένα» στον εξώστη του θεάτρου «Παλλάς», περνώντας έκτοτε τη βάσανο της εξασφάλισης του πολυπόθητου πολιτικού εισιτηρίου για το νέο πολιτικό εγχείρημα του πρώην Πρωθυπουργού.

Παράλληλα, ωστόσο, «αντί να γυρίσει πανηγυρικά και ηγετικά, να φέρει την ελπίδα και μαζί μια εναλλακτική, κυβερνητική πρόταση, εκείνος ασχολείται μόνο με το ποιον δε θέλει» στο νέο κόμμα, όπως περιγράφει έτερο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, το οποίο δεν κρύβει το φόβο του αναφορικά με την εκλογική επίδοση του «κόμματος Τσίπρα», σε περίπτωση που αυτό αργήσει ακόμη περισσότερο να ιδρυθεί. Όταν, μάλιστα, η καθυστέρηση στην ανακοίνωση του κόμματος και μαζί το κυβερνητικό σχέδιο του νέου φορέα στερεί από παλιά και νεότερα στελέχη του άλλοτε ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ το χρόνο να προετοιμαστούν εκλογικά, με τις κάλπες του 2027 να αρχίζουν να διακρίνονται στον πολιτικό ορίζοντα. Στην κατεύθυνση αυτή, η παρατεταμένη αναμονή μας «στερεί τη δυνατότητα να ενισχύουμε με πιο δυναμικό τρόπο τις σχέσεις με την κοινωνία» εξηγεί στο «ΘΕΜΑ» εν ενεργεία βουλευτής της Κουμουνδούρου, εκτιμώντας ότι οι καθυστερήσεις, προγραμματικές και οργανωτικές, επιτρέπουν την «άλωση» του παραδοσιακού ακροατηρίου του χώρου και από μικρότερα κόμματα, όπως η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, αλλά και η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου.

Φωτιά στις γέφυρες

Στο εκρηκτικό αυτό εσωκομματικό κλίμα ήρθε να αθροιστεί και η αποστροφή του πρώην Πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα πως «τις τράπεζες έπρεπε να τις κλείσουμε εμείς, την επόμενη ημέρα των εκλογών. Και όχι να αφήσουμε να μας εκβιάζουν μέσα από τη διαρροή των καταθέσεων», στην πρώτη του συνέντευξη μετά την παραίτησή του από την Προεδρία του κόμματος, στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1. Ακόμη και στελέχη της επιρροής του πρώην πρωθυπουργού δήλωναν «εμβρόντητα» τις πρώτες ώρες μετά την συνέντευξή του, καθώς η «ριζοσπαστική ατζέντα» του περί τραπεζών ερχόταν σε ευθεία αντίθεση με το… rebranding προς το Κέντρο, αλλά πρωτίστως σε ρήξη με το σημερινό ΠΑΣΟΚ. Στο παρασκήνιο, αρκετοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ καλοέβλεπαν μια κοινοβουλευτική συμπαράταξη με τη Χαριλάου Τρικούπη, αφήνοντας ανοιχτή και την προοπτική της μετεκλογικής συνεργασίας, όσο ο Αλέξης Τσίπρας εμφανιζόταν αποστασιοποιημένος από την ενεργό πολιτική δράση, με την αποστροφή του για τις τράπεζες να μειώνει τα περιθώρια συνεννόησης σε μια μίνιμουμ προγραμματική βάση, όπως εκτιμούν. Δεν είναι τυχαίο πως στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ αδυνατούν να κατανοήσουν την συγκεκριμένη στροφή, αφού «από την μια επιχειρεί άνοιγμα στο Κέντρο με πρόσωπα, όπως ο Γιώργος Χουλιαράκης να τον πλαισιώνουν, και από την άλλη υιοθετεί έναν αντισυστημικό λόγο που απομακρύνει τα κεντρώα κοινά», όπως σημειώνουν.
Υπό αυτήν την οπτική, ακόμη και η επιλογή του προσώπου του Σωκράτη Φάμελλου στην ηγεσία του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ είναι μια από τις επιλογές με «σφραγίδα Τσίπρα» που μετρούν πρώην και νυν σύντροφοί του, ακόμη και αν ο σημερινός επικεφαλής της Κουμουνδούρου έχει έρθει ουκ ολίγες φορές σε αμήχανη θέση, ερωτηθείς για τα επόμενα βήματα του προκατόχου του και πρώην Πρωθυπουργού, χωρίς να διαθέτει την παραμικρή βεβαιότητα ότι αυτά τον εμπεριέχουν και τώρα και στο μέλλον.

Μία νίκη όταν χρειάζεται πολλές εξηγήσεις για να πείσει δεν είναι νίκη, λένε ισραηλινοί αναλυτές, αναφερόμενοι στον πόλεμο τόσο εναντίον του Ιράν όσο και του Λιβάνου. Και στρέφουν το βλέμμα προς την Ευρώπη, που αντιμετωπίζει τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου με όλο και περισσότερο κριτική διάθεση.

Για κάποιους μάλιστα ο ισραηλινός πρωθυπουργός, λόγω των ενεργειών του στην περιοχή έχει μετατραπεί σε «διπλωματικό παρία», που μετρά τους υποστηρικτές του οι οποίοι συρρικνώνονται σημαντικά.

Ιταλία – Ισπανία και Ισραήλ

Την Τρίτη η ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι ανακοίνωσε ότι η αμυντική συνεργασία της Ρώμης με το Ισραήλ δεν θα ανανεωθεί αυτόματα, στη σκιά όσων λαμβάνουν χώρα στο Λίβανο και τη Μέση Ανατολή. Με το Ισραήλ να υποβαθμίζει την απόφαση και να υποστηρίζει ότι αυτή η συμφωνία με την Ιταλία δεν περιείχε ποτέ ουσιαστικό περιεχόμενο και δεν θα επηρεάσει την ασφάλεια της χώρας.

Την ίδια στιγμή στις 10 Απριλίου ο Νετανιάχου εξαπέλυσε σφοδρά πυρά απέναντι στην Ισπανία, δεδομένης της οξύτατης κριτικής που ασκεί η Μαδρίτη στην πολιτική του Ισραήλ στο πόλεμο του Ιράν, τις πολιτικές που εφαρμόζει στη Γάζα και την κατεχόμενη Δυτική Όχθη, καθώς και για την εισβολή στο Λίβανο.

«Το Ισραήλ δεν θα παραμείνει σιωπηλό απέναντι σε όσους μας επιτίθενται. Η Ισπανία έχει δυσφημήσει τους ήρωές μας, τους στρατιώτες των IDF, τους στρατιώτες του πιο ηθικού στρατού στον κόσμο», δήλωσε ο Νετανιάχου.

Ενώ την Τετάρτη αναχώρησαν από την Ισπανία πλοία με ανθρωπιστική βοήθεια για τη Γάζα.

Η «αντιπαραγωγική» στάση του Μεγάρου Μαξίμου

Διαφορετική είναι η στάση του Μεγάρου Μαξίμου απέναντι στο Τελ Αβίβ, με τον πρωθυπουργό να επιχειρεί να κρατήσει ισορροπίες, αλλά να γέρνει σαφώς υπέρ της πλευράς Νετανιάχου.

Ενδεικτική ήταν η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη στο CNN, μετά την επίθεση του Ισραήλ στο Λίβανο, πριν το Πάσχα, που είχε σαν αποτέλεσμα εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες σε μία μέρα, με τον έλληνα πρωθυπουργό να κάνει λόγο στις 8 Απριλίου για μία «αντιπαραγωγική επίθεση» από το Ισραήλ στο Λίβανο.

Οι αντιδράσεις της Τουρκίας

Παράλληλα στην Ελλάδα μοιάζει με επιλογή η υπερπροβολή των αντιδράσεων της Τουρκίας απέναντι στη συμμαχία της Αθήνας με το Ισραήλ και την Κύπρο, σε μία προσπάθεια αυτή να κάμψει τις όποιες αντιδράσεις υπάρχουν απέναντι στις πρακτικές του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή.

Είναι όμως αρκετό;

Στο πλαίσιο της στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας – Ισραήλ διπλωμάτες σημειώνουν ότι η Αθήνα αυτό που σίγουρα έχει εξασφαλίσει από το Ισραήλ είναι πληροφορίες καθώς και υψηλή τεχνολογία στα οπλικά συστήματα που αγοράζει, έναντι αδράς αμοιβής.

Είναι αυτά αρκετά για τη διατήρηση της συμμαχίας στις παρούσες συνθήκες που το Ισράηλ εμφανίζεται πρόθυμο να διαταράξει την περιφερειακή ισορροπία, όπως παραδέχονται αναλυτές, αποκλειστικά και μόνο για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα.

Μπορεί η ενόχληση της Τουρκίας να τα αντισταθμίσει;

Μπορεί η τεχνολογία στην άμυνα να σωπάσει τις φωνές που ουρλιάζουν πως ακόμα και αυτό το κατά παραγγελία εφαρμοζόμενο διεθνές δίκαιο καταλύεται;

Είναι τόσα τα κέρδη από τη στρατηγική συνεργασία Ελλάδας – Ισραήλ να κλείσουν τα μάτια της Αθήνας απέναντι στα εγκλήματα που συνεχίζονται τόσο ενάντια στους Παλαιστίνιους, όσο και ενάντια στο Λίβανο και όχι μόνο;

Είναι σε αυτές τις συνθήκες που ακόμα και ισραηλινά ΜΜΕ θεωρούν πως ο πόλεμος είναι το μόνο μέσο που θρέφει και κρατά στην εξουσία τον Νετανιάχου στιγμή η Αθήνα να μην ασκεί – επί της ουσίας – κριτική στον ισραηλινό πρωθυπουργό;

Οι δηλώσεις για το Λίβανο

Η Αθήνα προσπαθεί να ισορροπήσει σε τεντωμένο σχοινί και έχει υπογράψει δύο κοινές δηλώσεις, μία στις 31 Μαρτίου και μία στις 14 Απριλίου, για το Λίβανο, σημειώνοντας πως «η συνέχιση του πολέμου στο Λίβανο θέτει σε κίνδυνο την τρέχουσα περιφερειακή αποκλιμάκωση, την οποία έχουμε χαιρετίσει και η οποία πρέπει να γίνει πλήρως σεβαστή από όλα τα μέρη».

Στην ίδια δήλωση καταδικάζεται «με τον πιο έντονο τρόπο τις επιθέσεις της Χεζμπολάχ κατά του Ισραήλ, οι οποίες πρέπει να σταματήσουν αμέσως» καθώς και οι «μαζικές ισραηλινές επιθέσεις κατά του Λιβάνου που πραγματοποιήθηκαν στις 8 Απριλίου, οι οποίες, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες που κοινοποίησαν οι λιβανικές αρχές, είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο περισσότερων από 350 ατόμων και τον τραυματισμό περισσότερων από 1000. Οι άμαχοι και οι υποδομές πρέπει να προστατεύονται σύμφωνα με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο».

Μπορεί όμως η διπλωματία να πατά σε δύο βάρκες;

Οι απόψεις είναι μοιρασμένες.

Η υποκρισία της ΕΕ απέναντι στο Ισραήλ

Διπλωμάτες σχολιάζοντας την στάση τόσο της ΕΕ, όσο και αρκετών κρατών μελών, απέναντι στο Ισραήλ κάνουν λόγο για υποκρισία, αφού όπως λένε συνεχίζουν να συνεργάζονται, παρά τις καταγγελίες με το Ισραήλ και να μην κόβουν τα συμβόλαια που τροφοδοτούν οικονομικά το Τελ Αβίβ, είτε με διμερείς συμφωνίες, είτε με συμφωνίες μέσω τρίτων. Κάτι που δεν ενοχλεί προφανώς το Ισραήλ, παρά τις δηλώσεις.

Με το ερώτημα να παραμένει αν μπορεί η πραγματικότητα να ερμηνεύεται και να επιχειρείται να δικαιολογηθούν, ή να μείνουν ασχολίαστες συγκεκριμένες ενέργειες, του Ισραήλ από την Αθήνα, όταν αυτές περνούν από το φίλτρο της στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας – Ισραήλ…